Eg tog bussen i dag. Nr. 54 sto d på ann. Ann va røe, åsså va ann heilt fodle. Der va egentlig ikkje plass te meg, men eg jor meg så liden eg konne å presste meg inn i jørna me framdørå. Dette fungerte veldig bra egentlig, einaste ulempen va at kver gang dørå jekk opp så slo ann meg i siå. Eg lerte jo ganske fort at eg måtte flytta meg heilt innte damå på siå av meg når dørå sko opp, men eg har et blått minne om den stoppen i møllerveien.

Damå på siå av meg lokta ikkje godt! D jor forsåvidt ikkje så veldig mange av di andre regnvåte, svette menneskene heller, men hu damå skjilte seg ud. Dette kan jo ha någe å jørr me at hu sto kun ein centimeter eller to i fra meg, men eg har ein mistanke om at d åg kan ha någe å jørr me personlig hygiene å kosthold. D va uansett ikkje behagelig.

Eg putta proppene i øyrå å flykta inn i musikkens verden. Der va d fint. Eg lige meg der. Eg va i musikkens verden, mer stedsspesifikt va eg i Nirvana. D e fint å nå fram te Nirvana. Her e kje bussane fullt så fodle, å damene lokte ikkje fullt så vondt. 54-bussen førte meg te Nirvana. D haddeg aldri trodd om ann.

-Julie